| Ruttiyaphorn's profile<<--Ss--\\--[N]-[o]-[Y]-...BlogListsNetwork |  Tools  Help |
|
November 19 วันนี้มีความสุขที่สุดเลยยยยวันนี้ วันอาทิตย์ที่ 18 พฤศจิกายน 2550 (ตอนที่อัพมันอาจจะเป็นเช้าวันที่ 19 ไปแล้วก้อได้)
เป็นวันที่น้อยหน่า อารมณ์ดี มีความสุข เพราะว่า ได้ "นอน"
เพิ่งจะค้นพบว่า การได้นอนอย่างเต็มที่ โดยไม่ต้องคิดอะไร และไม่มีเรื่องอะไรมากวนใจ
มันช่างเป็นอะไรที่ มีความสุขอย่างไร้คำบรรยายจริงๆ
นานแค่ไหนแล้วหว่า ที่ไม่ได้รู้สึกแบบนี้
จริงๆ อยากอัพเสปซมาก ดองไว้แบบว่า เน่าแล้วอะ
ตั้งแต่ก่อนเปิดเทอม ไปพัทยามา ก้อยังมะได้เล่าเลย เอาเป็นว่า มันผ่านไปแระ ยาวมาก ขี้เกียจพิมพ์
แต่เขียนลงไว้ในไดอารี่เรียบร้อยแล้ว
ตามไปดูรูปได้ในฮิห้า หรือ ที่ใครๆเรียกกันว่าไฮฟว์นะจ๊ะ
พอหลังจากกลับจากพัทยา ก้อมีโน่นนี่ที่ต้องทำ ที่ต้องไป ยังไม่ได้พักผ่อนเลย
ไปเยี่ยมค่ายมา
แล้วก้อเปิดเทอม
พอเปิดเทอมก้อวุ่นๆเรื่องทริป
แล้วทริปเนี่ย แบบว่าแค้นมากเลยนะ ไม่ได้อยู่ตอนสำคัญๆเลยซักกะตอน
โกรธตัวเองเว่ย สำออยจริงๆ
ทำทริปเสร็จได้นี่ก้อ ดีใจแบบสุดๆแล้วว่ะ
ไม่รู้นะว่าคนอื่นเค้ามองทริปครั้งนี้แบบไหน ไม่รู้ว่าจะแย่ หรือจะดี
แต่บอกไว้เลยว่า ให้กุทำทริปอีก 10 ครั้ง กุก้อทำได้ดีที่สุดแค่นี้แหละ
ทำให้ตาย กุก้อทำให้ดีกว่านี้ไม่ได้หรอก
เพราะฉะนั้น ไม่ว่าใครจะมาตะโกนใส่หน้าว่ามันแย่ หรือมันห่วย ชั้นก้อ -- ไ ม่ เ เ ค ร์ --
พอกลับมาจากทริป ก้อมีโน่นมีนี่อีก
ไปเดินซะทั่วกรุงเทพหาที่ฝึกงาน
ยังไม่ทันจะได้พัก ไปเซอร์เวย์ค่ายย่อยอีก
นี่ก้อยังไม่ได้เลยว่าจะทำที่ไหน
ไปเซอร์เวย์ค่ายย่อยมา ยังมะทันจะได้นั่ง ก้อต่อด้วยงานโฮม
แต่งานโฮมก้อไม่เหนื่อยไรมากมาย เพราะไม่ใช่แม่งาน
ก้อแค่ กำลังกึ่มๆ แล้วเจอ แอคกี้บูม + เต้นสัน + เต้นลูกหมู + บัญชีรื่นเริง + แอคกี้บูม + แอคบูม + เพลงค่าย
แค่นี้แหละ หายมึนกันเลยทีเดียว
กลับมาถึงห้องก้อแบบว่า หลับเป็นตาย นอนไป 11 ชม.
แล้วก้อตื่นมาอาบน้ำกินข้าว และนอนต่ออีก 5 ชม.
ฮ่าๆๆๆๆๆ
ชั้นจะไม่คิดแระ ว่าพรุ่งนี้ หรืออาทิตย์หน้าจะต้องทำไร
เอาเป็นว่า วันนี้ชั้นได้นอน ชั้นมีความสุข
แล้วตอนก่อนเปิดเทอมนะ น้ำหนักมากกว่าน้ำหนักปกติ 2 โล
ตอนนี้ น้ำหนักน้อยกว่าน้ำหนักปกติ 2 โล แสดงว่ามันลดไป 4 โล
แต่ไม่ได้รู้สึกว่าผอมลงมากมายเลย มันเหนื่อยง่าย จนไม่มีแรงจะทำไรแล้ว
ตอนนี้กำลังเร่งทำน้ำหนัก เพิ่ม 2 โล ให้กลับคืนสู่ภาวะปกติอยู่
ปล. เคยมั้ย ที่บางทีก้อแอบไม่เข้าใจว่า ทำไมเราต้องมาคอยรับรู้แต่เรื่องแย่ๆของคนอื่นด้วย
ปล. อีกที เคยมั้ย ที่รู้สึกเหมือนว่า ใครต่อใครก้อไว้ใจเราซะเหลือเกิน เล่าเรื่องโน่นนี่ ปัญหาร้อยแปดให้เราฟัง
และเราก้อเป็นที่พึ่งให้ใครต่อใครหลายคนได้ แต่เรื่องของตัวเองแท้ๆ กลับไม่รู้จะทำไงดี กลับไม่รู้จะเล่าให้ฟัง
ไม่รู้ว่าจะบอกให้คนอื่นเข้าใจได้ยังไง หรือเพราะเราไม่เคยไว้ใจใคร นอกจากตัวเอง???
Comments (5)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://noynanrs.spaces.live.com/blog/cns!DE490914219C3E8D!1499.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
